Vrouwen, seks en oorlogsgebieden | Dag 1 in Londen

MOST WANTED – Gillian Anderson and Friends

“Jullie zijn met 3.000! Pak je telefoon. Doe je zaklamp aan. Houd ze omhoog.”
Dit is Gillian Anderson die ons aanspoort en ons herinnert aan de belangrijkste reden voor deze revolutionaire avond van MOST WANTED: het is een inzamelingsactie voor War Child UK, waar Anderson ambassadeur voor is.
En zo zitten we daar, met al die lichtjes, stil of wiegend in een bijna donkere Royal Albert Hall in het hart van Londen, in stilte, in een moment van reflectie op realiteiten die zo anders zijn dan deze, van kinderen wiens huizen en families verwoest zijn door bommen, wiens lichamen en psyche onmiddellijk veiligheid en heling nodig hebben, als ze ooit weer menselijk kunnen functioneren, basisfuncties zoals… praten, nadat ze door de bommen zijn veranderd in verdoofde schimmen, met grote ogen, niet in staat om een woord uit te brengen.
Dit alles aan het einde van een onvergetelijke avond gewijd aan (voor mij) nog een belangrijke reden om zo’n avond te houden, een ander oorlogsgebied (voor velen): het lichaam en de seksualiteit van de vrouw.
“Je vraagt je misschien af hoe dit bij elkaar past: de seksuele fantasieën van vrouwen en kinderen in oorlogsgebieden?
Wat er ook verdomme voor nodig is!!!” legt Anderson kort en krachtig uit.
Er is dus een hele reeks schandalige, moedige, voornamelijk Britse topactrices voor nodig – Olivia Coleman/Queen Elizabeth neemt het sexy, zwoele stokje over van Anderson, Helen Mirren stapt het podium op onder donderend applaus, Jodie Comer en misschien wel een dozijn anderen – de een na de ander leest/speelt een brief voor uit Andersons boek WANT, een verzameling seksuele fantasieën van vrouwen,
ze namen ons alle 3.000 mee op een opwindende reis
van plezier, blosjes, hitte en hoop;
ze namen ons alle 3.000 mee naar de diepste privéwerelden van
buitensporige, moedige anonieme vrouwen uit diverse plekken op de wereld
met diverse achtergronden.
We zijn geraakt en gegrepen,
we zien, ervaren en voelen die anonieme vrouwen
hun kleren uittrekken
hun kleren laten uittrekken
door hun objecten van verlangen –
één of twee of wie weet hoeveel,
vrouwelijk, queer, mannelijk en magisch,
valide en minder valide,
dichtbij en veraf, bekenden en vreemden
met vulva’s en penissen
of andere verlangen-vervullende uitrusting.

Groot gelach vult de zaal. Diepe zuchten. Grote glimlachen. De adem inhouden op momenten van pijn.
Groots applaus.
Alles is groot wanneer 3.000 vrouwen en een handjevol mannen samenkomen.

Wat een fantastische avond was het!
Van viering. Herkenning.
Van belofte. Van vrijheid.
Van tijden die veranderen?

Het geeft me hoop. Het herinnert me eraan dat er nog steeds over seksualiteit gesproken mag worden en dat het de kans heeft om te evolueren. Dat vrouwen rechten, rollen en posities hebben opgeëist die ons in het verleden werden ontzegd.
Er gebeurt zoveel in deze wereld, in een razend tempo!
De nieuwste verschrikkelijke oorlog begon pas een week geleden.
Toch marcheerden en spraken vrouwen, mannen en queers afgelopen zondag, op Internationale Vrouwendag, en vernieuwden ze de geest voor verandering en rechtvaardigheid in vele steden.
Het is nog steeds nodig! staat er op het bord van een goede vriendin van mij tijdens de mars in Amsterdam.
Toch zou MOST WANTED 10 of zelfs 5 jaar geleden niet mogelijk zijn geweest.
Het geluid van solidariteit leeft.
En we hebben het hard nodig.
Niemand kan dit beter uitdrukken dan Dame Tracey Emin in Tate Modern.
Bekijk de verdiepingssessie: Vrouwen, seks en oorlogsgebieden | Dag 2 in Londen