Een aanrakende brief
Vandaag wil ik een lans breken voor de taal van aanraking,
omdat aanraking een taal is die de meesten van ons niet wordt geleerd,
omdat aanraking een rijk en sappig land is met een enorme variëteit en diepgang,
omdat aanraking dingen kan communiceren die woorden niet kunnen,
omdat aanraking ons in het huidige moment brengt,
ons hoofd rust geeft,
en zo ontzettend goed kan voelen.
Ik richt me tot al die lichamen – vrouwelijk, mannelijk en queer-gender, jong en oud – die verstoken zijn van een taal die onze primaire vorm van communicatie is: liefdevolle aanraking.
Menselijke genegenheid is niet zomaar een sentimenteel idee — het zit ingebakken in onze biologie. Onderzoek toont aan dat fysieke aanraking en emotionele nabijheid de afgifte van oxytocine stimuleren, vaak het ‘knuffelhormoon’ genoemd. Deze stof versterkt vertrouwen, vermindert stress en ondersteunt zelfs fysiek herstel.
Ik herinner me de woorden van een cliënt over een vriendin:
‘Ik zou heel graag… ik wou dat ik haar gewoon een cadeaubon voor een massage kon geven en kon zeggen: “Hier, ga, laat je aanraken, voel hoe het is dat je beminnelijk bent.”‘
Deze vriendin leed aan depressie en aan een levenslange reeks tegenslagen in relaties met mannen. De cadeaubon belandde in de prullenbak; ondanks haar verlangen, grote woorden en obsessie was het ontvangen van een massage (volgens deze cliënt) een te grote stap, en zelfs weten dat er een mogelijkheid was om kleine stapjes te verkennen, was te beangstigend.
Er is een lange lijst van redenen die affectie-armoede in het leven van mensen veroorzaken – sommigen geven de schuld aan ons moderne leven dat wordt gedreven door technologie, snelheid en zelfredzaamheid.
En stress is natuurlijk de grootste vijand van seks.
Geen van die dingen helpt, maar deden we het in het verleden zoveel beter?
Ik heb gewerkt met mensen die 10, 20, 30 of zelfs 50 jaar getrouwd waren en decennialang leefden zonder fysieke intimiteit, affectie, nauwelijks een knuffel. Ik herinner me één cliënt in het bijzonder – bijna veertig jaar getrouwd, volwassen kinderen – hij had zijn vrouw nog nooit naakt gezien.
Persoonlijk heb ik het gevoel dat de kwestie ingewikkelder is, dat seksualiteit pas sinds kort wordt gezien als een geschenk dat in al zijn complexiteit verkend mag worden.
En één aspect daarvan is: Aanraking.
Maar we kunnen er iets aan doen!
En daar hebben we niemand anders voor nodig.
Stel je voor dat je merkt dat je verlangt naar een moment van rust in je dagelijkse beslommeringen,
en je wilt je geest een pauze gunnen, al is het maar voor drie of vijf minuten.
Laat je lichaam je helpen!
Stuur jezelf een aanrakende brief
Je kunt het doen met je kleren aan of uit, op elk moment en op elke plek. Maar niet tijdens het autorijden!
Daar ga je:
- Ga comfortabel zitten of (idealiter) liggen (misschien voordat je in slaap valt, of na het wakker worden).
- Sluit je ogen.
- Haal diep adem en zucht uit.
- Denk: ‘Mijn lieve lichaam, ik wil je voelen, je echt voelen.’ (of iets anders dat je als intentie kiest).
- Neem nu een moment om je lichaam te scannen. Er is ergens een plek of gebied dat jouw handen zou willen voelen.
- Vraag: ‘Lief lichaam, waar zou je mijn handen willen voelen?’ (bijvoorbeeld op je borst of buik, op je gezicht, nek, heup of waar dan ook).
- Plaats daar je handen.
- Houd je handen stil, terwijl je je ademhaling volgt terwijl deze naar je handen en dat gebied stroomt.
- Voel gewoon een paar minuten, wees er gewoon.
Je handen aan de buitenkant, je adem aan de binnenkant.
Jij en je lichaam.
Je lichaam en jij. - Totdat je er klaar voor bent om je ogen te openen en verder te gaan met je leven.
Hiermee stuur je een aanrakende brief naar die plek of dat gebied van je lichaam.
Misschien staat er zelfs: Je bent beminnelijk.
Misschien herhaal je, met het komen en gaan van je adem naar die plek/dat gebied, in stilte: Je-bent-beminnelijk. Of welke woorden dan ook voor jou resoneren.
Het zijn de simpele, kleine momenten van onderbreking van je voortdurende stroom van actie en gedachten die je zenuwstelsel de kans geven om zichzelf te resetten, om te onthouden dat er meer in het leven is dan to-do-lijstjes.
En je lichaam – hé! Het glimlacht!

